พูดเงี๊ยะ เดี๊ยะมีได้เสีย

สวัสดีค่ะ

ลำดวนและเพื่อนๆอีกหลายคนเดินทางไปทำธุระกันมา

เจ้าหน้าที่เช็คอินที่โต๊ะเช็คอินบอกว่า passport ! แปลเป็นไทยได้ใจความว่า ขอพาสปอร์ทหน่อย เช็คไปเช็คมา

เธอก็บอกว่า bag!!! แปลเป็นไทยได้ใจความว่า กระเป๋าหละยกขึ้นมาวางบนตาชั่งซิ

เสร็จแล้วเธอก็ถามว่า one or two? แปลเป็นไทยได้ใจความว่า หนึ่งหรือสองใบ

บุญทิ้งตอบไปว่า two please ! สองใบครับ โอ้โหคนอะไรช่างสุภาพจริงๆค่ะ

นี่คือกฎเหล็กของพวกเราว่าถ้าเราไปเที่ยวที่ไหนหรือทำธุระที่ไหนถ้าเขาไม่สุภาพกับเราจงทำตัวสุภาพสุดๆกับเขากลับไป เพื่อสร้างความแตกต่างไงค่ะ ถ้าเขาทำงานดีป่านนี้ก็คงไม่มานั่งเช็คอินเราหรอกจริงมั๊ยค่ะ โน้นคงขึ้นเป็นผู้บริหารไปนานแล้วค่ะ

กรณีเราอยากพูดให้สุภาพทำได้ง่ายๆนะค่ะยกตัวอย่างเช่น  passport please! มันก็จะหมายความว่า ขอพาสปอร์ทด้วยค่ะ

Bag Please! กระเป๋าค่ะยกขึ้นได้เลยค่ะ  และกรณีนี้ประโยคต่อไปจะฟังแล้วจะได้ใจความว่า   One or two? หนึ่งหรือสองใบค่ะ   แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจิรงมั๊ยค่ะ

เจ้าหน้าที่เหล่านี้ต้องรองรับอารมณ์ผู้โดยสารวันละหลายร้อยคนไหนจะเพื่อนร่วมงานและต้องรองรับอารมณ์ของเจ้านายที่เพิ่งทะเลาะกับภรรยามาสดๆร้อนๆอีกต่างหาก

เพราะฉะนั้นอย่าไปอารมณ์เสียกับเขาเลยนะค่ะ จะทำให้การท่องเที่ยวของเพื่อนๆหมดสนุกไปเสียเปล่า อันนั้นนะเรื่องของเขาปล่อยเขาไปค่ะไปเก็บมาคิดเสียเวลาโดยใช่เหตุจริงมั๊ยค่ะ  

อย่าลืมนะค่ะ ถ้าไม่มีอารมณ์จะพูดอะไรยาวๆ ก็จงใส่ please เข้าไปท้ายประโยคจะฟังดูดีมากค่ะ

ยกตัวอย่างเช่น kiss me please !!!!  อุ๊ยตาย ว๊ายกรี๊ดดดดดดดดดดด คนอะไรช่างร้อนแรงจริงๆค่ะ

ลำดวน